fic

[Short-fic] -I'll- 。。。ここに いる。。。

posted on 21 Dec 2006 23:10 by nashi in Fiction

สุขสันต์วันเกิดพี่ดาย ถึงจะช้าไปหนึ่งวัน

-I'll- 。。。ここに いる。。。 [DiexKyo]

..............................

ตั้งแต่ได้พบกับเขา ผมคิดว่าคงหาเพื่อนที่ดียิ่งกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

"เฮ้ย ดาย เครื่องเล่นดีวีดีที่ยืมไปอ่ะ..."

"เอาไปเหอะ" ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงที่กำลังนั่งเช็คสายกีต้าร์อยู่ตอบทันควัน

"จริงดิ??" คนถามทำตาโต

"เออ เอาไปเหอะ ไหนๆ นายก็เอามันไปหมกอยู่ตั้งหลายเดือนแล้ว ป่านนี้มันคงลืมหน้าเจ้าของไปแล้วมั้ง" ร่างสูงประชดกลับ แต่ดูท่าทางคนฟังจะไม่ค่อยสนใจเท่าไร เพราะเอาแต่ยิ้มหน้าบานดีอกดีใจ(ที่ได้ของฟรี)

"งั้นวันนี้ไปดูหนังที่ห้องฉันกันป่ะ?"

"ไปก็ได้ แต่คราวนี้ดูได้แค่เรื่องเดียวนะเฟ้ย ถ้าดูยันเช้าอย่างคราวที่แล้ว คาโอรุได้เอากีต้าร์ฟาดหัวตาย"

"รู้ตัวก็ดีแล้วนี่" เสียงเย็นเยือกที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้คนฟังถึงกับขนลุกซู่ ชนิดไม่ต้องไปดูเดอะริง เวอร์ชั่นญี่ปุ่นให้เสียเวลา

"โธ่ คาโอรุ นี่มันก็อีกตั้งนานนะ กว่าจะถึงช่วงทัวร์อ่ะ ให้ฉันซ้อมมากเกินไป เดี๋ยวเสียงเพราะๆ เสียไปใครจะรับผิดชอบ" ร่างเล็กเถียงไปแบบข้างๆ คูๆ ก่อนจะทำตัวลีบเมื่อเห็นว่าสีหน้าคาโอรุนิ่งขึ้นเรื่อยๆ

"งั้นก็กรุณารับผิดชอบตัวเองแล้วกันนะท่านเคียว เพราะนอนเช้า กินเหล้า สูบบุหรี่เนี่ย บำรุงเสียงนายได้ดีชะมัดเลย" ริมฝีปากบางยกยิ้ม แน่นอนว่าน่ากลัวยิ่งกว่าตอนจบเกมfatal frameที่เพิ่งเล่นไปเสียอีก

"ไม่ได้กินเหล้าซะหน่อย แค่ดื่มเบียร์เอง" เคียวหน้าซีดแต่ก็ยังแถต่อไปเรื่อย แน่นอนว่าดายเริ่มเห็นลางร้ายมากขึ้นทุกที ว่าเขาอาจเป็นรายต่อไปที่โดนเชือด ยังไงก็แถไม่เก่งเท่าเคียวอยู่แล้ว เผ่นก่อนอาจได้เปรียบ

"ถ้างั้น...ฉันกลับก่อนนะ" พอคว้ากระเป๋ากับกีต้าร์ได้ปุ๊ป ดายก็แทบจะกระโจนออกไปนอกห้อง อาศัยจังหวะที่คาโอรุกำลังเผลอ เคียวก็วิ่งหายไปด้วยอีกคน

"ให้มันได้ยังงี้สิ ไอ้สองตัวนี้" เจ้าของเรือนผมสีชมพูบ่นอย่างหงุดหงิด ตั้งแต่มาเป็นหัวหน้าวงของพวกติงต๊องนี่ เขาเริ่มคิดว่าตัวเองเข้าใกล้ความเป็นคุณแม่จอมจุกจิกเข้าไปมากขึ้นทุกที

"เอาน่า นายน่าจะชินได้แล้วนะ คาโอรุ" ใครคนหนึ่งเดินมาตบบ่า พอหันไปก็เห็นว่าเป็นโทชิยะ ซึ่งมีคดียาวเป็นหางว่าวไม่น้อยกว่าเคียว

"คนที่ทำสถิติสายตลอดกาลอย่างนายน่ะ ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเลยนะเฟ้ย ถ้าพรุ่งนี้นายสายแม้แต่วิเดียว ฉันจะจับนายขังไม่ต้องออกไปล่าสาวให้ขาดใจตายไปเลยดีมั๊ย"

"อืม...สงสัยจะขาดใจจริงๆ แหละคาโอรุ แต่ถ้าไม่ได้เห็นหน้านายอาจทรมานกว่าก็ได้นะ" โทชิยะยิ้มกวน แต่ท่าทางคนฟังไม่เห็นเป็นเรื่องสนุกด้วยเท่าไร

"อย่ามาทำเป็นเล่น จะไปไหนก็ไปเลย เพราะฉันเห็นหน้านายแล้วหมดอารมณ์" ร่างบางทรุดนั่งพลางหยิบชีทเพลงมานั่งตรวจทาน

"จริงอ่ะ?" ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินทำหน้าทะเล้น พลางแกล้งขบริมหูอีกฝ่ายเบาๆ "พิสูจน์หน่อยสิ ฉันมันพวกเชื่อคนยาก" คาโอรุรีบเอามือตะปบหูตัวเองก่อนจะหันไปมองมือเบสจอมเจ้าเล่ห์อย่างโกรธๆ (ทั้งที่หน้าแดงเถือก)

"หุบปากไปเลย อยากตายนักเรอะ" เห็นท่าทางของคาโอรุที่โมโหจนลมแทบออกหูแล้วโทชิยะก็อดขำไม่ได้

"เอ่อ...ฉันกลับก่อนนะ" เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนเอ่ยขึ้นเบาๆ เพราะคิดว่าไม่อยากไปขัดเวลาสองคนนี้ทะเลาะกันเท่าไร แต่ถ้าอยู่ดีๆ กลับไปแบบไม่ลาก็อาจไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

"ฉันก็จะกลับแล้ว ไปเหอะ ชินจัง" คาโอรุคว้ากระเป๋ากับกีต้าร์มาถือไว้ข้างหนึ่ง(แสดงให้เห็นความถึก) ส่วนอีกข้างก็จับมือเรียวสวยของชินยะ แล้วลากออกไปด้วยกัน แก้มขาวเนียนปรากฎสีแดงเรื่อ โทชิยะมองคนทั้งคู่อย่างไม่พอใจนิดๆ แต่ที่ไม่พอใจที่สุด คงเป็นตัวเอง

ทำไมมือที่ยื่นออกไปคว้าใครๆ ได้มากมาย กลับไม่มีแม้แต่แรงจะยกขึ้นเพื่อเอื้อมให้ถึงคนที่ต้องการที่สุด

...................................
"โอย หนาวอ่ะ ขอยืมผ้าพันคอหน่อยดิ" ไม่ทันที่เจ้าของจะเอ่ยอนุญาต คนขอก็คว้าสิ่งที่ต้องการไปแล้วเอาไปพันคอยังกับเป็นของตัวเอง

"ฉันก็หนาวเหมือนกันนะเฟ้ย" ดายพยายามแย่งกลับมา

"เอาน่า เดี๋ยวดูหนังเรื่องนี้ก็ไม่หนาวแล้ว" ร่างเล็กหันมายิ้มเจ้าเล่ห์

"หมายความว่าไง?"

"หึๆๆ เปิดดูแล้วจะรู้เองล่ะน่า" เคียวทำไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง การขึ้นรถไฟในช่วงที่คนน้อยๆ แบบนี้เป็นอะไรที่เขาชอบมาก แน่นอนว่าไม่ต้องไปเบียดเสียดกับใคร แต่ที่สำคัญกว่าคือมีโอกาสได้มองออกไปในความมืด จินตนาการว่าตัวเองกำลังผจญภัยอยู่ที่ไหนสักแห่ง

ร่างเล็กฮัมเพลงออกมาเบาๆ ทั้งสายตาและน้ำเสียง ทุกอย่างน่าดึงดูดอย่างประหลาด แม้จะทะเลาะกันบ้าง ดีกันบ้าง แต่ดายรู้ว่าในตอนนี้คงไม่อาจหาเพื่อนคนไหนที่เขาจะชอบอยู่ด้วยเท่าเคียวได้อีกแล้ว อนาคตมันเป็นเรื่องของความไม่แน่นอน แต่ก็ช่างอนาคตเถอะ เขาแค่อยากอยู่กับเคียวนานๆ เท่านั้น

ทั้งสองยืนอยู่ข้างกันเงียบๆ ปราศจากเสียงพูดคุยใดๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังสื่อสารผ่านโทรจิต ในโลกที่เคียวกำลังเข้าไปเล่นอยู่อย่างสนุกสนานนั้น มีดายยืนอยู่เคียงข้าง เฝ้ามองดูพร้อมรอยยิ้ม

..............................

ดายน่าจะรู้อยู่แล้วว่าหนังที่ดูแล้วทำให้ร้อนขึ้นมาได้มีอยู่สองประเภท คือ พวกแอคชั่นยิงกันกระจาย ระเบิดเผาตึกให้ไฟแทบลุกออกมานอกจอ ส่วนอีกประเภทหนึ่ง....

"อะ...อ๊า" ภาพหญิงสาวเปลือยกายกำลังถูกชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งถูกบังหน้าเอาไว้เล้าโลมอยู่เบื้องหลัง เธอส่ายสะโพกราวกับจะเชิญชวน คงทั้งผู้ชายในจอและผู้ชายสองหน่อที่นั่งดูอยู่ตรงนี้

ร่างสูงนั่งมองภาพบนจอพลางจินตนาการว่าถ้าเธอคนนั้นเป็นเคียวเขาคงจะอดใจไม่ไหว ก่อนจะสะดุ้งเมื่อรู้สึกตัวว่าคิดอะไรแผลงๆ ดายสะบัดผมสีแดงเพลิงของตนสองสามครั้ง แล้วหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่เขาก็พบว่ามันเป็นการกระทำที่ผิดมหันต์

ใบหน้าขาวเป็นสีแดงเรื่อ เห็นได้ชัดว่าคงเพราะหนังที่ดูอยู่นั่นแหละ ผมสีทองชื้นเหงื่อคงเพราะพยายามสะกดกลั้นอะไรบางอย่าง ริมฝีปากอิ่มกัดเม้มปลายนิ้วเรียวสวยไว้แน่น ดายคิดว่าตัวเองควรพูดอะไรออกไปเพื่อทำลายบรรยากาศที่ไม่น่าไว้ใจนี้ แต่จนแล้วจนรอดเขาก็นึกคำใดไม่ออก จนกระทั่งเคียวรู้สึกตัวว่าถูกมองอยู่ แล้วหันกลับมาจ้องเขาบ้างนั่นแหละ ดายถึงได้พูดออกมาได้

"เอ่อ..." พูดได้แค่นี้จริงๆ ให้ตายสิ เจ้าบ้าเคียวคิดอะไรอยู่ หนังแบบนี้เขาเอาไว้ดูกับเพื่อนด้วยเรอะ อย่างน้อยก็ไม่ใช่เขาคนหนึ่งล่ะ

"ดาย..." เสียงที่เคยใช้ร้องเพลงกระชากใจคนฟังมานับครั้งไม่ถ้วน คราวนี้กับทำเสียงกระเส่าจนคนฟังแทบอยากวิ่งไปเอาน้ำเย็นๆ ราดหัวให้หายบ้า

"อะ..อะไร" ดายไม่กล้าหันไปมองตาอีกฝ่าย เขากำลังคิดอะไรอยู่ เคียวเป็นเพื่อนนะ จะมาเกิดอารมณ์กับเพื่อนตัวเองได้ยังไง

"นายรู้สึก..."

"ไม่เลย" ชายหนุ่มรีบตอบก่อนที่คนพูดจะทันได้พูดจบเสียอีก เคียวชกท้องอีกฝ่ายเบาๆ

"ไอ้บ้า แต่ฉันอยากนี่หว่า"

"หา???" ดายทำหน้าเหวอ ร่างกายขยับหนีไปอีกทาง ทั้งที่ใจจริงอยากกระโจนใส่ เฮ้ย ไม่ใช่อย่างนั้น ดายคิดว่าถ้าอยู่นานกว่านี้เขาต้องทำอะไรบ้าๆ ลงไปแน่ ชายหนุ่มทำท่าจะลุกขึ้นหนีกลับบ้านแต่กลับถูกเคียวฉุดลงให้นั่งลงบนโซฟาเหมือนเดิม

"โกหกไม่เก่งนะดาย เห็นๆ อยู่ว่านายอยาก" เคียวยิ้มเจ้าเล่ห์ ร่างเล็กทรุดนั่งลงบนตักอีกฝ่ายพลางใช้มือแตะส่วนที่เริ่มแข็งขึง

"ใช่มั๊ยล่ะ?" ใบหน้าน่ารักยื่นเข้าไปใกล้ ดายแทบจะหยุดหายใจ ถ้าเข้ามาใกล้กว่านี้เขาคง....

"ทำเถอะ ฉันไม่บอกใครหรอก นายก็จะไม่บอกใครใช่มั๊ยล่ะ เป็นความลับของเราสองคน...นะ" แค่เห็นเคียวทำหน้าอ้อนใส่ ดายก็ลืมคำปฏิเสธที่คิดไว้ก่อนหน้าเสียมากมายแทบจะทันที

มือเล็กรูดซิปกางเกงยีนส์สีซีดลงก่อนจะกอบกุมส่วนนั้นของชายหนุ่มแล้วขยับลูบไล้เบาๆ ดายทำตามบ้างแต่ก็ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ เพราะไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาทำให้ผู้ชายแถมเป็นเพื่อนอีกต่างหาก เคียวครางออกมาเบาๆ หวานเสียจนดายเผลองับคออีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เหมือนเคียวจะถูกใจเพราะทั้งขยับตัวเข้าหาและเร่งจังหวะของมือตัวเองไปด้วย ดายไม่ยอมแพ้ ต่างคนต่างปรนเปรอให้กันราวกับคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทั้งที่เป็นครั้งแรกที่ทำแบบนี้ให้กัน จนกระทั่งถึงที่สุด หยาดน้ำสีขาวขุ่นรินรดฝ่ามือจนชุ่มโชก เคียวพิงศีรษะซบอกกว้างชื้นเหงื่อ ยังเป็นกลิ่นที่เขาชอบไม่เปลี่ยน ไม่ว่าจะตอนเล่นไลฟ์หรือตอนนี้

"สุดยอดเลยนะ ว่าแล้วว่าถ้าทำกับนายต้องรู้สึกดีแน่" เคียวลงจากตักดายไปนั่งแผ่บนโซฟาข้างๆ พลางหยิบทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาดให้เรียบร้อย ภาพในจอหายไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ รีโมตที่วางอยู่ข้างล่างอาจถูกเคียวไม่ก็เขาเผลอเหยียบเลยดับไปแล้ว ชายหนุ่มเงียบไปสักพัก หลังจากแต่งตัวกลับเข้าที่เดิมเสร็จ จึงเปิดปากพูดอย่างไม่แน่ใจ

"นายหมายความว่าไง?" ดายเริ่มสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่ชอบที่ทำไปเมื่อครู่ แต่สิ่งที่เกิดขึ้น ความรู้สึกเขาที่อยากทำกับเคียว มันไม่ใช่แค่เพราะทำแล้วรู้สึกดีแน่ๆ ในใจ...เขารู้ดีว่ามีอะไรมากกว่านั้น

"อะไร ที่ว่าทำแล้วรู้สึกดีน่ะเหรอ?"

"นายบอกว่าว่าแล้ว..."

"ฉันไม่ได้วางแผนนะ แค่คิดว่าหนังแบบนี้ดูกับเพื่อนคงสนุกกว่า" ร่างสูงขมวดคิ้ว เคียวเลยรีบพูดต่อเพราะกลัวอีกฝ่ายจะงง เขาก็ไม่ใช่คนอธิบายอะไรเก่งนัก

"ตอนม.ปลายก็เคยทำแบบนี้ จากนั้นก็คิดว่าหนังแบบนี้ดูกับเพื่อนสนุกสุด"

"นายทำแบบนี้กับเพื่อนคนอื่นด้วยเหรอ?" ดายไม่รู้ว่าน้ำเสียงที่เขาพูดออกไปมันเป็นแบบไหน แต่ไม่สำคัญเท่ากับที่ว่าตอนนี้เขาต้องการคำตอบ ที่เกิดขึ้นทั้งหมด เคียวกำลังจะบอกเขาว่าเพราะอารมณ์พาไป แล้วเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าเพื่อนที่ช่วยทำให้กัน เหมือนที่เคียวเคยให้เพื่อนคนอื่นๆ ทำ

"ก็..ใช่สิ" เคียวมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างไม่เข้าใจ ปกติเพื่อนคนอื่นก็ไม่เห็นมีใครมีท่าทางแบบนี้สักคน อีกอย่างไม่มีใครทำถูกใจเขาเท่าดายด้วย ปกติก็แค่ทำให้กัน พอเสร็จก็กลับไปเฮฮาเหมือนเดิม ที่ดายงับคอเขาก็ชอบ แต่คนอื่นไม่เคยทำ หรือถ้าจะทำเขาก็คงไม่รู้สึกชอบหรอก มันน่าประหลาดจะตาย แค่ช่วยทำให้กันทำไมจะต้องงับคอด้วยล่ะ

"งั้น...ก็...โอเค" ดายพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ ทั้งที่ความจริงเขาไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด ร่างสูงหยิบกระเป๋ากับกีต้าร์ของตนขึ้นมาแล้วเดินออกไปโดยไม่ได้บอกลาเจ้าของห้องสักคำ ในหัวว่างเปล่า คิดอะไรไม่ออก เพราะทุกครั้งที่พยายามจะหาคำตอบให้กับตัวเอง หัวใจมันก็จะเจ็บขึ้นมา เพราะอะไรกันนะ...

ร่างเล็กนึกอยากจะรั้งเพื่อนของตนไว้ แต่ก็พูดไม่ออก ท่าทางของดายทำให้เขารู้สึกผิด เหมือนกับว่าเขาเผลอพูดจาทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายเข้างั้นแหละ แต่ก็คิดไม่ออกว่าอะไร หรือว่า