Houseworks

posted on 21 Apr 2010 21:42 by nashi in Privacy

 

งานบ้านมันหนักกว่างานนอกบ้านรึเปล่า?

ซักผ้า ตากผ้า รีดผ้า ล้างจาน 

ทำแค่นี้ เรียกว่าหนักรึเปล่า?

จะตื่นกี่โมงก็ได้ นอนกี่โมงก็ได้ ไม่ต้องเดินทาง

ไม่ต้องเตรียมของไปกินตอนกลางวันเพราะมีให้กินตลอด

ถ้าเราจะคิดว่าเราเหนื่อยเกินกว่าจะทำงานเล็กน้อยในบ้าน

จะโมโหกับการที่ต้องแหวกข้าวของเพื่อหาที่นอนให้ตัวเอง 

มันเห็นแก่ตัวรึเปล่า?

จริงๆ ก็คงอยากให้มีคนมาตอบว่าไม่นั่นแหละ

ก็มันเหนื่อย ปวดหัว เครียด กว่าจะเลิกก็ห้าโมงกว่า ตื่นไปทำงานหกโมงครึ่ง จันทร์ถึงศุกร์

กลับมาก็หมดแรงไม่อยากทำอะไรแล้ว

แต่จะนอนเลยก็ไม่ได้ เพราะไม่มีเตียง

เพราะเรามันเรื่องมากเองนอนฟังเสียงคนกรนไม่ได้ เลยต้องอัปเปหิตัวเองมานอนข้างล่าง

ที่นอนก็ต้องปูเองทุกคืน จะปูเลยก็ไม่ได้ ต้องกวาดพื้นก่อนเพราะคนที่ได้หยุดอยู่บ้านไม่ยอมทำ

ของก็ืทิ้งเกลื่อน เราก็ต้องเก็บทุกคืนอีกนั่นแหละ

การต้องเหนื่อยก่อนจะได้นอนขนาดนี้ เราจะเห็นแก่ตัวไม่อยากทำงานบ้านมันก็คงผิดมั้ง

ยิ่งคนที่ทำให้เราต้องมานอนข้างล่าง ร้อนก็ร้อน ยุงก็กัด

เป็นคนหาว่าเราไม่ยอมทำงานบ้านสักอย่าง ทั้ังที่มันทำเยอะแยะ

ทั้งซักผ้า ตากผ้า ล้างจาน รีดผ้า

แล้วจะไม่ให้เราโมโหได้ยังไง?

ก็โมโหจริงๆ น่ะแหละ โมโหจนอยากร้องไห้ให้กับความเรื่องมากของตัวเอง

ถ้านอนฟังคนอื่นกรนแล้วหลับได้ก็จบเรื่อง

ถ้าทำงานจนเครียดแล้วไม่ปวดหัวก็หมดเรื่อง

ถ้านอนคนเดียวได้คงออกไปเช่าห้องอยู่ก็หมดเรื่อง

ถ้าได้เงินเดือนเยอะ คงซื้อบ้านให้ตัวเองอยู่ได้ จ้างคนซักผ้าได้ ออกไปกินข้าวข้างนอกได้

นั่นก็คงหมดเรื่องไปเยอะเลย

แต่มันทำไม่ได้ จะให้ทำไง

แค่ห้องของตัวเองก็ยังไม่มี แม้แต่ที่ของตัวเองก็หาไม่เจอในบ้านของเราเอง

จะให้ทำไง?

อึดอัดจะตายแ้ล้ว อยากออกไปแล้ว

เหนื่อยจัง

จะเกลียดน้องตัวเอง มันก็ช่วยไม่ได้หรอก

มันรู้สึกไปแ้ล้วนี่...

 

ที่โกรธขนาดนี้คงเพราะ แม้แต่แม่เอง ก็ยังรู้สึกว่าเราเห็นแก่ตัวล่ะมั้ง

จะว่าก็คงไม่ได้หรอก เขาจะไปเข้าใจได้ยังไง

ว่าในช่วงเวลาที่ความสุขในชีวิตเราหายไปเกินครึ่ง

ในช่วงเวลาที่เราอยากหยุดหายใจวันละหลายสิบครั้ง

ในช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนถูกหักหลังซ้ำแ้ล้วซ้ำเล่า

สำหรับพวกเขามันก็เป็นแค่เรื่องบ้าบอเพ้อฝัน

ที่สักวันมันก็จะหายไปง่ายๆ เอง

อันที่จริง เราไม่เข้าใจเขา เขาไม่เข้าใจเรา มันก็คงแฟร์ดีพออยู่แล้ว

เรื่องที่น่าภูมิใจอย่างเดียวตอนนี้ คงเป็น...เรายังมีชีวิตอยู่ล่ะมั้ง

 

ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ กัน...

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อื้ม
ปัญหามันอาจไม่ได้แย่มากอย่างที่คิดนะคะ
อย่างน้อย ลองพูดตรงๆ หรือปรับความเข้าใจกันน่าจะดีกว่า

เก็บปัญหาไว้แบบนี้นับวันจะยิ่งสะสมความไม่พอใจซึ่งกันและกันเอาไว้

ทิ้งเอาไว้นานไม่ดีนะคะ
หน้าที่ในหรือนอกบ้าน
ก็ช่วยแบ่งเบาภาระซึ่งกันและกัน จะดีกว่าเนอะ

เพราะยังไงก็เป็นครอบครัวเดียวกันเนอะ


^___^

#5 By a.while on 2010-04-22 18:06

ปัญหาของใครก็ของคนนั้นอะนะ ไม่ได้โดนเองก็คงไม่รู้ - -" เค้าก็ไม่เคยโดนอะไรแบบนั้นด้วย

จริงที่ว่าถ้าเราไม่เอามันมาใส่หัวซะก็หมดเรื่อง แต่แบบนั้นมันก็เท่ากับปฎิเสธตัวเราเองนะสิ

การที่เราต้องอดทนกับมันไม่ใช่ทางแก้ปัญหา แต่เป็นการเลี่ยงปัญหามากกว่า...เค้าเองก็เลี่ยงมันอยู่บ่อยๆ...
เพราะเราโตกันจนเข้าใจถ่องแท้แล้วว่าไม่ใช่ทุกปัญหาที่แก้ไขได้ด้วยดี (เรื่องจริงนะ ^^")
ถ้าเราทำเป็นชาชินกับปัญหาซะก็เท่ากับว่าเรายอมให้สิ่งนั้นถูกต้องอยู่เหนือความคิดเราสิ

เค้าว่าทางที่ดีที่สุดไม่ใช่การเปลี่ยนความคิดเราให้เป็นเหมือนคนส่วนใหญ่ และไม่ใช่ไม่สนใจปัญหาเลย
แต่เป็นการทำความเข้าใจพวกเขาโดยที่เรายังเป็นเราคนเดิม จะเปลี่ยนแค่การแสดงออก..

เค้าว่าถ้าเรามีทางออก หรือมีจุดมุ่งหวัง เราจะไม่ทุขกับมันมากนะ
เช่น เด๋วปลาก็มาแล้ว อีกไม่ถึงอาทิตย์ ทนไม่ไหวก็ไปนอนด้วยเลย
ยอมเดินทางลำบากหน่อย ดีกว่าทนนอนขด ยุงกัดอะนะ
ไม่ก็คิดว่าอีกไม่กี่เดือนก็จะหมด summer เด๋วก็จะสบายแล้ว
รึจะคิดว่า ปีหน้าก็ได้ไปนอนชมซากุระ ^^ กลับมาก็หาบ้าน พักกับปลา กับพี่บุ้ง เริ่มชีวิตเป็นของตัวเอง

ถ้ามีความหวัง เราก็จะสามารถรับสถานการณ์ตึงเครียดได้ง่ายขึ้นอะนะ

--------------------------------

เค้าว่าคนเราอยู่ได้เพราะ 希望 นี่แหละ
希望 นะ ไม่ใช่ 夢 : )

เพราะงั้น ถ้าเรารู้จักที่จะผ่อนปลน ปล่อยวาง ละทิ้งตัวตนบ้าง ก็จะใช้ชีวิต happy ขึ้น
แต่ยังไงก็ไม่ควรทอดทิ้งความเชื่อของเราอะนะ = 3 =
อะไรผิดก็คือผิด อะไรถูกก็คิดถูก เรื่องที่ควรทำกับเรื่องที่ไม่ควรทำ
คนที่แยกแยะอะไรไม่ออกจะอยู่ร่วมกันได้ยังไง? เราก็แค่เดินทางเรียนรู้ชีวิตไปเรื่อยๆ เท่านั้นเอง
จะตัดช่องน้อยแต่พอตัวกบอ๊บๆ (?) บ้างก็ไม่เห็นแปลกเลย
(เหลือที่ไว้ให้นางฟ้าบินเล่นด้วยละกัน อิอิ)

*อยากกินวาฟเฟิลไอติม A&W =3=
*เครียดแค่ไหนจงจำไว้ว่า..."ขนาดราวตากผ้ายังวิ่งได้เลย" แล้วภาษาอะไรกับปัญหาของเรา ^^"


I will always be here for you as long as I have breath..

#4 By LeM(o)Neko on 2010-04-21 23:30

อืม...บางครั้งก็เป็นนะ บ่อยด้วย

แสดดดดดดดดด มีอะไรระบายมา

ไม่ก็หนีไปอยู่กับพี่เขาซะไปป่ะ

(เอ้า เลวววว)
................ว่างเมื่อไหร่ยิงกุมาเด๋วนี้
/กอด
พี่เอง ก็ย่ำแย่ แต่ไม่เป็นไร เกิดเป็นคนแล้ว ต้องสู้เนอะ
ช่วยไม่ได้ที่จะไม่ชอบ ช่วยไม่ได้ที่จะเกลียด

ก็คนเราเลือกเกิดไม่ได้

แต่ชะตาชีวิตมึง อดทนอีกนิด เด๋วก็ได้อย่างทีต้องการแล้ว

สู้ๆนะแพร์

#2 By ..-~:HANA~hanachiko:~-.. on 2010-04-21 23:24

ใจเย็นๆสิ

ครอบครัวคือที่ๆปลอดภัยที่สุดนะคะ อย่าเกลียดครอบครัวตัวเองสิ (ถึงแม้ว่าบิ๋มจะเป็นบ้างบ้างฟีลก็เหอะsad smile )

เป็นกำลังใจให้น้า

#1 By BABY ☂ BIM ,, on 2010-04-21 22:04